فرمولاسیون چسب پلی یورتان براي بتن | چسب انعطاف پذیر

چسب پلی یورتان (PU) یک خانواده تخصصی و با کارایی بالا در صنعت شیمی ساختمان است. برخلاف چسب‌های اپوکسی که به دلیل سختی و استحکام فشاری بالا شناخته می‌شوند، نقطه قوت اصلی پلی‌یورتان‌ها، انعطاف‌پذیری (Flexibility) و چقرمگی (Toughness) استثنایی آن‌هاست. این ویژگی، آن‌ها را به راه‌حل ایده‌آل برای کاربردهایی تبدیل می‌کند که نیاز به تحمل حرکت، انبساط و انقباض حرارتی، یا ارتعاشات دینامیکی دارند. کاربرد اصلی آن‌ها در درزگیرهای سازه‌ای (Structural Sealants)، آب‌بندی درزهای انبساط و چسباندن مصالح غیر مشابه (مانند فلز یا چوب به بتن) است.

 

انواع چسب بتن

هر خانواده از چسب‌های بتن برای حل یک مشکل خاص مهندسی شده‌اند. درک تفاوت آن‌ها برای یک فرمولاتور ضروری است:

1. چسب بتن پایه اپوکسی: برای حداکثر استحکام سازه‌ای، سختی بالا و کاربردهای استاتیک مانند کاشت میلگرد.
2. چسب بتن پایه لاتکس (امولسیون پلیمری): برای اصلاح خواص ملات سیمانی، افزایش انعطاف‌پذیری و چسبندگی ملات، و آب‌بندی‌های غیر سازه‌ای.
3. چسب بر پايه پلی‌یورتان: برای اتصالات انعطاف‌پذیر، درزگیری‌های دینامیکی و چسبندگی قوی در شرایطی که حرکت و ارتعاش وجود دارد.

 

شیمی پایه پلی یورتان (PU)

واکنش اصلی در تمام سیستم‌های PU، یک واکنش افزایشی بسیار سریع و گرمازا بین گروه «ایزوسیانات» (–NCO) و یک ترکیب دارای هیدروژن فعال است. رایج‌ترین هیدروژن فعال، از گروه «هیدروکسیل» (–OH) یک «پلی‌ال» (Polyol) تامین می‌شود. واکنش این دو، «پیوند یورتانی» (–NH-COO–) را ایجاد می‌کند.

چسب پلی یورتان با سیستم تک جزئی (1K) 

این سیستم‌ها (که اغلب به صورت ماستیک یا درزگیر کارتریجی هستند) حاوی «پیش‌پلیمرهایی» (Prepolymers) هستند که انتهای زنجیره آن‌ها به گروه‌های واکنش‌پذیر –NCO ختم می‌شود. عامل پخت این سیستم‌ها، «رطوبت» (H₂O) موجود در هوا یا بستر (بتن) است.

چسب پلی یورتان با سیستم دو جزئی (2K)

این سیستم‌ها رایج‌ترین فرم برای چسب‌های سازه‌ای PU هستند.

• جزء A: معمولاً «پلی‌ال» (رزین) به همراه افزودنی‌ها.
• جزء B: «ایزوسیانات» (هاردنر).

این دو جزء باید دقیقاً قبل از مصرف با نسبت مشخصی مخلوط شوند. سیستم‌های 2K سرعت پخت بسیار بالاتر، پخت در عمق (بدون وابستگی به رطوبت هوا) و خواص مکانیکی قابل کنترلی را ارائه می‌دهند.

 

اتصال چسب پلی یورتان به بتن

مکانیسم اتصال پلی‌یورتان به بتن، منحصر به فرد است، زیرا این سیستم می‌تواند از رطوبت ذاتی بستر (که دشمن اپوکسی‌های استاندارد است) به نفع خود استفاده کند.

اتصال دوگانه (یورتان و یورآ)

گروه ایزوسیانات (–NCO) بسیار واکنش‌پذیر است و به دو صورت به بستر بتنی می‌چسبد:

• واکنش با سطح (پیوند یورتانی):

گروه –NCO مستقیماً با گروه‌های هیدروکسیل (–OH) فراوان موجود در سطح C-S-H بتن واکنش داده و یک پیوند کووالانسی یورتانی قوی و مستقیم با بستر ایجاد می‌کند.

• واکنش با رطوبت (پیوند یورآ):

گروه –NCO با مولکول‌های آب (H₂O) موجود در منافذ مویینه بتن واکنش می‌دهد. این واکنش یک پیوند «یورآ» (–NH-CO-NH–) تشکیل می‌دهد. پیوند یورآ حتی از پیوند یورتانی نیز قوی‌تر و پایدارتر است.

چالش: تولید گاز (CO₂)

این اتصال دوگانه یک چالش بزرگ به همراه دارد: محصول جانبی واکنش ایزوسیانات با آب، گاز دی‌اکسید کربن (CO₂) است.

اگر این واکنش کنترل نشود، تولید CO₂ در فصل مشترک یا در توده چسب پلی یورتان، می‌تواند باعث ایجاد کف (Foaming)، حباب و تخلخل در چسب شده و اتصال را به شدت ضعیف کرده و خواص مکانیکی را نابود کند.

 

کنترل رطوبت

فرمولاسیون‌های پیشرفته PU حاوی «جاذب هاي رطوبت» (Moisture Scavengers) (مانند سیلان‌های خاص یا زئولیت‌های مولکولی) هستند تا قبل از اینکه آب بتواند با ایزوسیانات واکنش دهد و گاز CO₂ تولید کند، به صورت فیزیکی یا شیمیایی آب را جذب کنند. این افزودنی‌ها برای پایداری انبارداری سیستم‌های ₁K و کنترل خواص سیستم‌های ₂K حیاتی هستند. [برای درک کامل‌تر افزودنی‌ها، به مقاله جامع فرمولاسیون چسب و مواد اولیه چسب مراجعه کنید].

 

چالش های محیط زیستی (REACH)

ایزوسیانات‌های مونومری (مانند MDI و TDI) مواد سمی محسوب می‌شوند و بخارات آن‌ها خطرات بهداشتی جدی ایجاد می‌کند. مقررات سخت‌گیرانه اروپایی (REACH) محدودیت‌های شدیدی بر استفاده از محصولات حاوی ایزوسیانات‌های آزاد اعمال کرده است.

 

آینده: پلی یورتان بدون ایزوسیانات (NIPU)

این فشار نظارتی، صنعت جهانی را به سمت توسعه «پلی‌یورتان‌های بدون ایزوسیانات» (NIPUs – Non-Isocyanate Polyurethanes) سوق داده است. این سیستم‌های نوین (مثلاً مبتنی بر واکنش پلی‌آمین‌ها با کربنات‌های حلقوی)، اگرچه هنوز در مراحل اولیه توسعه صنعتی هستند، اما نشان‌دهنده آینده‌ای ایمن‌تر و سبزتر برای فناوری پلی‌یورتان هستند.

 

💡 خرید هاردنر ایزوسیانات تخصصی از ماران تجارت

قلب یک سیستم پلی‌یورتان دوجزئی (2K)، واکنش‌پذیری و کیفیت جزء ایزوسیانات (هاردنر) است. انتخاب گرید صحیح هاردنر، خواصی چون سرعت پخت، انعطاف‌پذیری نهایی و مهم‌تر از آن، مقاومت در برابر UV و هوازدگی (عدم زردی) را تعیین می‌کند.

شرکت بازرگانی ماران تجارت، به‌عنوان واردکننده مستقیم مواد اولیه تخصصی، یکی از معتبرترین هاردنرهای آلیفاتیک پلی‌ایزوسیانات در بازار جهانی، یعنی Desmodur N 75 از برند COVESTRO (آلمان)، را به‌صورت فروش ریالی در سبد محصولات خود ارائه می‌دهد. این گرید به‌طور ویژه برای رنگ‌ها و پوشش‌های PU با کیفیت بالا طراحی شده و پایداری رنگ عالی و مقاومت بالا در برابر هوازدگی و نور خورشید را فراهم می‌کند، بنابراین انتخاب ایده‌آل برای پوشش‌های محافظتی سطوح در معرض نور و شرایط محیطی سخت است.

تیم بازرگانی ما همچنین آماده واردات سفارشی (Custom Import) و سورسینگ (Sourcing) انواع ايزوسيانات ها (از جمله ايزوسيانات هاي MDI و TDI) و پلی‌ال‌های تخصصی (Polyester/Polyether) و سایر افزودنی‌های مورد نیاز (مانند جاذب هاي رطوبت و کاتالیزورها) برای تکمیل فرمولاسیون PU شما از طریق فروش پروفرمایی می‌باشد. برای دریافت مشخصات فنی Desmodur N 75 و مشاوره خرید تماس بگیرید.

 

نتیجه‌گیری

چسب‌ پلی‌یورتاني برای اتصال بتن، راه‌حلی انعطاف‌پذیر برای چالش‌های دینامیکی در ساخت‌وساز مدرن ارائه می‌دهند. درک شیمی دوگانه اتصال آن‌ها (یورتان و یور‌آ) و مدیریت چالش کلیدی تولید گاز CO₂، تفاوت اصلی یک فرمولاسیون موفق و ناموفق است. با افزایش فشارهای زیست‌محیطی، آینده این صنعت به سمت سیستم‌های ایمن‌تر مانند NIPU در حال حرکت است.

 

پرسش و پاسخ (FAQ)

• تفاوت اصلی چسب پلی‌یورتان 1K و 2K چیست؟

  • پاسخ: تفاوت اصلی در عامل پخت است. 1K (تک جزئی) با رطوبت موجود در هوا یا بستر پخت می‌شود. این سیستم‌ها کندتر پخت می‌شوند و پخت آن‌ها از سطح به عمق است (پخت در ضخامت‌های زیاد بسیار زمان‌بر است). 2K (دو جزئی) با مخلوط کردن دو جزء (پلی‌ال و ایزوسیانات) به صورت شیمیایی پخت می‌شود. این سیستم‌ها پخت سریع، یکنواخت در کل توده، و خواص مکانیکی بالاتری دارند.

 

• چرا چسب پلی‌یورتان من روی بتن کف (حباب) می‌کند؟

  • پاسخ: به دلیل واکنش کنترل نشده ایزوسیانات (–NCO) با رطوبت (H₂O) موجود در بتن. این واکنش گاز دی‌اکسید کربن (CO₂) آزاد می‌کند که این گاز باعث ایجاد کف، حباب و تخلخل در چسب می‌شود. این مشکل نشان می‌دهد که یا بتن بیش از حد مرطوب بوده یا فرمولاسیون چسب فاقد جاذب رطوبت (Moisture Scavenger) کافی بوده است.

 

• برای یک درز انبساط ساختمانی، اپوکسی بهتر است یا پلی‌یورتان؟

  • پاسخ: قطعاً پلی‌یورتان. درزهای انبساط برای جابجایی و تحمل حرکت‌های ناشی از انبساط و انقباض حرارتی طراحی شده‌اند. اپوکسی یک ماده بسیار سخت، صلب و شکننده است و در صورت اعمال در درز، با اولین حرکت سازه ترک می‌خورد و می‌شکند. پلی‌یورتان به دلیل انعطاف‌پذیری و خاصیت کشسانی بالا (Elongation)، می‌تواند این حرکات را بدون شکست تحمل کند.